Jeszcze do lat 80. XX wieku ruchome filmy nagrywano na celuloidowych taśmach pokrytych światłoczułą emulsją fotograficzną w klasycznych analogowych kamerach filmowych. Po wywołaniu filmu techniką podobną do wywoływania kliszy z tradycyjnego aparatu fotograficznego taśmę umieszczano w projektorze służącym do odtwarzania ruchomego obrazu. Obraz z projektora był rzutowany na białym ekran, na przykład w kinie. Obecnie nie stosuje się takich kamer. Filmy są nagrywane na taśmę magnetyczną i w zawiązku z tym niepotrzebna jest czasochłonna obróbka chemiczna. Popularne analogowe kamery wideo mają najczęściej taśmę magnetyczną w kasetach o wymiarach przystosowanych do magnetowidów. Są w nich stosowane różne systemy nagrywania, na przykład VHS, S-VHS, uzależnione od odbioru w systemach telewizyjnych PAL, SECAM, NTSC, etc. Jest też możliwe nagrywanie na mniejszych kasetach, z których obraz przegrywa się na magnetowid. Warto wspomnieć, że kamery profesjonalne posiadają bardziej zaawansowane systemy nagrywania, na przykład BETA-CAM, które także mogą być przystosowane do różnych systemów telewizyjnych. W kamerach tych nagrywa się na taśmę także dźwięk, tzw. ścieżkę dźwiękową.