Jeszcze do lat 80. XX wieku ruchome filmy nagrywano na celuloidowych taśmach pokrytych światłoczułą emulsją fotograficzną w klasycznych analogowych kamerach filmowych. Po wywołaniu filmu techniką podobną do wywoływania kliszy z tradycyjnego aparatu fotograficznego taśmę umieszczano w projektorze służącym do odtwarzania ruchomego obrazu. Obraz z projektora był rzutowany na białym ekran, na przykład w kinie. Obecnie nie stosuje się takich kamer. Filmy są nagrywane na taśmę magnetyczną i w zawiązku z tym niepotrzebna jest czasochłonna obróbka chemiczna. Popularne analogowe kamery wideo mają najczęściej taśmę magnetyczną w kasetach o wymiarach przystosowanych do magnetowidów. Są w nich stosowane różne systemy nagrywania, na przykład VHS, S-VHS, uzależnione od odbioru w systemach telewizyjnych PAL, SECAM, NTSC, etc. Jest też możliwe nagrywanie na mniejszych kasetach, z których obraz przegrywa się na magnetowid. Warto wspomnieć, że kamery profesjonalne posiadają bardziej zaawansowane systemy nagrywania, na przykład BETA-CAM, które także mogą być przystosowane do różnych systemów telewizyjnych. W kamerach tych nagrywa się na taśmę także dźwięk, tzw. ścieżkę dźwiękową.
Działanie kamery analogowej.
July 27th, 2009Działanie kamery cyfrowej.
July 26th, 2009Na samym początku warto wspomnieć, że amatorskie kamery cyfrowe nagrywają również na taśmę magnetyczną, ale jakość zapisu jest zdecydowanie lepsza aniżeli w systemach analogowych. Ponadto, obraz z nagranej taśmy może być też przesyłany bezpośrednio z kamery do komputera. Dodatkowo nagraną taśmę magnetyczną po umieszczeniu w odtwarzaczu, np. magnetowidowym i skierowaniu obrazu drogą elektroniczną na ekran kineskopu, można odtworzyć w telewizorze. Obecnie najpopularniejszym systemem nagrywania jest Digital8 na kasetę o 8 mm szerokości. Profesjonalne kamery cyfrowe wideo nagrywają w systemie ogólnie nazywanym DV-CAM. Podobnie jak kamery analogowe, kamera cyfrowa wideo umożliwia wybór jednego z telewizyjnych systemów nagrywania bądź jest to realizowane programowo podczas przystosowania cyfrowego filmu do konkretnego sytemu TV. Odtwarzanie obrazu nagranego w kamerze cyfrowej wideo jest możliwe zarówno na ekranie klasycznego telewizora, jak i na ekranie monitora komputerowego. Cyfrowe wideokamery mogą oczywiście również nagrywać dźwięk na tej samej taśmie magnetycznej.
Budowa cyfrowej kamery wideo.
July 25th, 2009
Kamera cyfrowa wideo ma budowę zbliżoną do cyfrowego aparatu fotograficznego z tym, że nośnikiem magazynującym jest w tym przypadku taśma magnetyczna. Obiektyw typu zoom jest zbudowany z kilkunastu soczewek, co umożliwia zbliżenie i oddalenie (ręczne lub automatyczne) filmowanej sceny bez zmiany położenia kamery. Przetwornik cyfrowy CCD jest matrycą fotoczułych elementów, która zmienia obraz optyczny na sygnał elektryczny, a następnie na liczby. Najważniejszymi parametrami przetwornika cyfrowego jest czułość, rozdzielczość, bezwładność, odporność na wypalanie i prąd ciemny. Koder systemu wizyjnego jest zespołem wytwarzającym sygnał wizyjny w jednym z systemów TV. Układ synchronizujący zapewnia odpowiednie przygotowanie sygnału wizyjnego i fonicznego do ostatecznego zapisu. Układy automatyki mają za zadanie kontrolowanie przysłony oraz równowagę bieli. Wizjer jest układem optycznym lub elektronicznym, służącym do podglądu filmowego planu. Wizjer elektroniczny wraz z wyświetlaczem LCD może też wyświetlać sfilmowane obrazy i dodatkowe informacje.
Zgrywanie filmu z analogowej kamery wideo na dysk komputera.
July 24th, 2009Film nagrany w kamerze analogowej wideo na taśmie magnetycznej wideo przenosi się do komputera, czyli zamienia na film cyfrowy. Odbywa się to w dwojaki sposób, a mianowicie z wykorzystaniem kamery, na której był nagrany film lub z użyciem magnetowidu. W obu przypadkach w komputerze potrzebna jest karta graficzna z wejściem TV. Należy zauważyć, że istnieje także odwrotna możliwość, to znaczy wprowadzenia filmu cyfrowego z komputera do odbiornika TV w celu bezpośredniego odtworzenia lub na taśmę w magnetowidzie, by nagrać go i później odtworzyć. Wtedy karta graficzna w komputerze musi mieć wyjście TV. W zgrywaniu filmu analogowego na dysk komputera w systemie kamera-komputer, konieczne jest by karta graficzna posiadała opcję TV wyposażoną w sterowniki i oprogramowanie umożliwiające wykonanie tej czynności. Prawie każda kamera analogowa wideo ma gniazdo wyjściowe do jej podłączenia do odbiornika TV. Gniazdo to łączy się za pomocą kabla z wejściem TV na karcie graficznej w komputerze. W kamerze ustawia się początek sceny, następnie uruchamia się odtwarzanie. Następuje proces przechwytywania obrazu dostarczonego kablem do wejścia TV i zapisania na dysku.
Zgrywanie filmu z cyfrowej kamery wideo na dysk komputera.
July 23rd, 2009
Materiał nagrany przez kamerę cyfrową wideo na taśmie magnetycznej można przenieść do komputera na dwa sposoby, czyli za pomocą magnetowidu jako pośredniego urządzenia nagrywającego lub w wyniku bezpośredniego skopiowania na dysk komputera z kamery, na której był nagrany film, z wykorzystaniem wejście/wyjście DV. Skoro kamera cyfrowa może nagrywać obraz na magnetowid, to możliwe jest także jej bezpośrednie podłączenie do odbiornika TV, na którym będzie widoczny film z kamery pracującej jako odtwarzacz. Ponadto to oczywiste, że gdy z kamery cyfrowej można bezpośrednio kopiować film do komputera, to możliwe jest jego oglądanie bezpośrednio na monitorze komputera bez kopiowania. Jednakże najbardziej naturalne jest użycie łącza cyfrowego DV kamery, które łączy się z komputerem za pomocą odpowiedniego kabla. Najczęściej w komputerze jest wtedy wykorzystywane łącze FireWire. Oczywiście, wraz z obrazem może być nagrywany dźwięk (gdy znajduje się w materiale filmowym), który może być potem dowolnie edytowany cyfrowo.
Funkcje programów do obróbki filmu.
July 22nd, 2009Spośród programów do montażu i obróbki filmu, które można wykorzystać w komputerach, wyróżnia się programy tak zwane zaawansowane. Są one bardzo rozbudowane, ale ich funkcje łatwo opanować w stosunkowo krótkim czasie. Każdy z programów do obróbki filmu umożliwia wprowadzenie, a niektóre także edytowanie cyfrowych klipów filmowych. Większość zapewnia wykorzystanie wprowadzanych z zewnątrz statycznych obrazów bitmapowych. Lepsze programy edycyjne umożliwiają dodawanie plików animowanych bądź tworzenie animacji na wprowadzanych obiektach graficznych. Większość nieco bardziej zaawansowanych programów umożliwia tworzenie efektów specjalnych na poszczególnych klatkach filmowych dzięki wykorzystaniu np. płynnych przejść między dwoma klipami, nakładaniu klipów, stosowaniu zaniku obrazu, wzmacnianiu lub osłabieniu kolorystyki. Wiele programów stwarza możliwość wprowadzania i obróbki plików dźwiękowych, nieraz w różnych formatach zapisu. Każdy film podczas zapisu do pliku podlega kompresji, są więc aplikacje, które umożliwiają wybór jednego z dostępnych systemów kompresujących.
Podstawy cyfrowej obróbki wideo
July 21st, 2009
Podstawową czynnością jest przycinanie cyfrowego klipu filmowego. Zwykle film wykonany przez amatora, a nieraz również przez profesjonalistę, zawiera ujęcia, które są nieudane, zbędne lub nie na temat. Dlatego należy najpierw zorientować się, gdzie w programie występuje funkcja przycinania skrajnych elementów klipu oraz funkcja dzielenia klipu na mniejsze, czyli rozcinanie. Niejednokrotnie okaże się potrzebna operatorowi funkcja łączenia kilku mniejszych klipów w jeden większy. Następnie, istotne w pracy z programami jest poznanie, jakie efekty specjalne można wykorzystać w aplikacji, którą się dysponuje. Szczególnie ważny jest sposób przechodzenia klatek jednego klipu w drugi – “na ostro” lub płynnie. Inny istotny efekt specjalny to animacja, którą można wykonać na klipach lub innych elementach tworzących film. Z efektami specjalnymi nie należy jednak przesadzać, gdyż łatwo popaść w sztuczność, pretensjonalizm, kicz. Do ważnych zadań operatora należy również poznanie funkcji edycyjnych dotyczących wprowadzania i obróbki dźwięku.
Montaż cyfrowych klipów filmowych.
July 20th, 2009Prawidłowy montaż wymaga posługiwania się scenariuszem filmu lub napisania takiego scenariusza na podstawie istniejących klipów. W każdym programie do obróbki filmu jest okno, do którego wczytuje się pliki z klipami. Działając w klipie podczas montażu filmu, operator nie narusza jego zawartości, która znajduje się w pliku z klipem. Każdy program ma obszar roboczy, tak zwany stół montażowy, na który są wprowadzane poszczególne klipy filmowe, tworzące ścieżkę obrazową filmu. Do obszaru tego mogą być też dołączone statyczne obrazy bitmapowe i klipy dźwiękowe. W każdym programie obróbki filmu cyfrowego operator wykonujący montaż klipów, czyli przycinanie, rozcinanie, efekty specjalne, wprowadzanie napisów, etc. zapisuje poszczególne czynności w pliku pod określoną nazwą. Zapisywany plik jest nazywany projektem. Nie zawiera w sobie żadnych klipów zewnętrznych biorących udział w montażu, a jedynie elementy wprowadzane z okna programu, na przykład napisy, efekty specjalne. W każdym programie istnieje tak zwana oś czasu, która służy do określania czasu trwania kolejnych klipów oraz jest wykorzystywana do ewentualnego przycinania lub rozcinania klipu.
Dodawanie dźwięków i napisów.
July 19th, 2009
Programy obróbki filmu zapewniają wprowadzenie i edytowanie dźwięku na oddzielnej lub oddzielnych ścieżkach dźwiękowych. Zarządzanie wieloma ścieżkami dźwiękowymi daje możliwość odsłuchiwania tylko ich części lub efektu nałożenia wielu czy niektórych fragmentów jednej ze ścieżek. Dźwięk musi być zsynchronizowany z obrazem. Podkładanie muzyki jako tła nie jest trudne. Bardziej złożone może okazać się osiągnięcie synchronizacji przy podkładaniu dźwięku osoby mówiącej (dubbing). W zasadzie może to dobrze wykonać tylko profesjonalista, czyli reżyser dźwięku dysponujący odpowiednim sprzętem nagrywającym i odtwarzającym, specjalistycznym programem montażowym oraz dużą wiedzą i doświadczeniem. Programy do montażu filmów najczęściej umożliwiają wprowadzenie tekstu i efektów specjalnych do poszczególnych klipów, których efektywne działanie może być regulowane w osi czasu. Wprowadzenie tekstu odbywa się w obszarze roboczym. Napis można dołączyć na oddzielnej planszy albo nałożyć na obraz ruchomy lub statyczny. W zaawansowanych programach, dzięki efektom specjalnym można uzyskać animację tekstu.
Tworzenie filmu.
July 18th, 2009Cały materiał, to znaczy zmontowane klipy filmowe, efekty specjalne, wprowadzony dźwięk, napisy, ewentualnie statyczne obrazy bitmapowe i animacje, musi zostać zapisany w pliku. Ale to jeszcze nie film, a zaledwie przepis na jego utworzenie. Sam film musi zostać wygenerowany w osobnym kroku programu do obróbki filmów. Aby wykonać tę czynność, operator najczęściej wybiera format klatki (ramki) filmowej, częstotliwość wyświetlania klatek, rozdzielczość filmu wynikowego, format zapisu filmu w pliku oraz algorytm kompresji. Po określeniu wszystkich tych parametrów następuje proces właściwego wytworzenia filmu. Kilka pierwszych generowań tego samego filmu do pliku powinno charakteryzować się ograniczonością wartości parametrów, jeżeli chodzi o rozdzielczość i częstotliwość wybierania klatek. Generowanie końcowej wersji filmu jest bowiem z natury długotrwałe i zajmuje sporo miejsca na dysku. Pierwsze wersje filmów na ogół trzeba edytować, dlatego szybciej można też usuwać błędy. Gdy oczywiste błędy zostaną usunięte, należy polepszyć powyższe parametry, by osiągnąć zadowalającą postać naszego dzieła.